உன் நினைவுகளோடு

அகன்ற வயல்வெளி,
உயர்ந்து நிற்கும் நாற்று,
தவழ்ந்து செல்லும் இளந்தென்றல்
அதனூடே கை கோர்த்தபடி நம் நடை பயணம்
அன்பின் இலக்கணமாய் நாம்
என மெல்ல மெல்ல பதிந்தது உன் நினைவுகள்...

ஈரேழு ஆண்டுகள் உன்னோடான என் வாழ்க்கை
நொறுங்கிப்போனது திடீரென்று,
ஏனோ தெரியவில்லை,
காலம் செய்த காவியமாய்
நான் மட்டும் உன் நினைவுகளோடு
என் வாழ்க்கையை நகர்த்திக்கொண்டு இருக்கிறேன்...

நாலாறு வயது கடந்தது,
ஒரு நாள்,
இருமனங்கள் சங்கமிக்கும் விழா,
ஏதோ இனம்புரியாத ஒரு நெகிழ்ச்சி
மனம் காணாத ஒரு நெருடல்
தலைத்தூக்கிப் பார்க்கின்றேன்
மழையைக்கண்ட உழவனாய்
நெருங்கி வருகின்றாய் தேவதைபோல்...

உன்னவனின் அன்பின் வெளிப்பாடோடு நீ..
நீ தந்த நிஜங்களோடு நான்..
 இன்னும் சற்று நெருங்கி வருகிறாய்...
புன்னகையோடு நலம் விசாரிக்கின்றாய்
நகர்ந்து கொண்டே...

ஏனோ?

என் பதில் உனக்கு தெரியும் என்பதாலோ,
இல்லை தெரியவேண்டாம் என்பதாலோ,

உறைந்து நிற்கின்றென்
நிஜமாய் உன் நினைவுகளோடு....